Back at homebase, 3 posts summarise my LCLA trip. These posts cover the reasons to return, the things I won't miss now I'm back and, finally, some random facts. As to share these posts with the people I met, the posts will be in English (as I'm sure you already noticed )

 

Let's get down to business!

 

Furthermore, there's some highlights which deserve to be mentioned, these are:

Besides the good stuff, there's also things I won't miss (I think) here, back at home base.

 

Last, but not least: some random (and sometimes useless) facts & opinions of my LCLA Trip.

 

 

Number of Pictures	approx. 6.000 (over 25 gigabytes!)
Best city/town	Mendoza, Mendoza, Argentina
Most impressive museum	Museo Yamaná, Ushuaia, Argentina
Most beautiful city/town	Sucre, Bolivia
Ugliest city/town	Puno, Peru
Best tour	Jungle in Reserva Privada Serere, Rurrenabaque, Bolivia
Nicest flag	Tierra del Fuego, Argentina
Worst guide	Christian (post Hoog, héél hoog)
Best guide	Silvia (post Stenen, zand en mist)
Longest busride	El Calafate - Bariloche (>33.5 hrs)
Most beautiful Monument of San Mart­­ín*	Humahuaca, Jujuy, Argentina
Days gone from NL	174 (but officially 1 less)

 

*For those that don't know much about Argentina, let me explain this "fact." In Argentina José de San Martín is considered to be the liberator of Argentina, Chile, and Perú. In Chile this honour is awarded to O'Higgins (!) and in Perú there appears to be less attention for this matter, they have plenty of history conserved anyway. As a result of his status, each town and city in Argentina has a Plaza or at least a monument in honour of the liberator. Already in Buenos Aires I started to visit these Plazas and take a picture every now and then... Just to get a feeling for the history and the people. The monument in Humahuaca is different from the others, in the sens that it is more traditional, less "Western grandness."

Om te voorkomen dat ik mijn vlucht zou missen door stakingen, gestrande bussen of demonstraties (het blijft Zuid-Amerika), kwam ik enige dagen voor mijn geplande terugkeer in Quito aan.

 

De aangehouden marge bleek redelijk ruim, want toen ik met honderden anderen bij de gate stond bleken er wat probleempjes te zijn: de luchthaven was tijdelijk gelsoten ivm de regen en de Iberia-piloten wilden het niet proberen later te landen. Het plan om met lokale charters dan maar naar Guayaquil gebracht te worden (de Iberia A340 wachtte daar op ons) ging niet door. Kortom: een extra nachtje in Quito. Aangezien ik al mijn dollars had uitgegeven, was ik blij met het feit dat een luchtvaartmaatschappij in dat geval accommodatie e.d. moet verzorgen. Ik kon mijn verblijf in Zuid-Amerika dus afsluiten met een nachtje in een 4*-hotel .

 

Overigens waren de problemen hierna niet over... De volgende dag was er weer vertraging en, als klap op de vuurpijl, wachtte mijn reisgenootje op Schiphol vergeefs op haar koffer - ongeluk komt nooit alleen (of hoe die uitdrukking ook gaat).

Het selecte ontvangstcomité moest dus nog even wachten, maar bleven niet verstoken van wat info - met dank aan de gebruikte opsporingsverzoeken:

 

Na het surfen in Huanchaco moest ik mij toch echt wel naar Quito gaan begeven: vanuit de hoofdstad van Ecuador stond mijn terugvlucht namelijk gepland. Speaking of a new country, het gebruikelijke kaartje:

 

 

In de reisgids stond dat het busvervoer in Ecuador niet zo langzaam was als in andere landen. Ik kreeg al snel een vermoeden van de reden daarvoor. Zuid-Amerikanen staan nu niet echt bekend om hun rustige rijstijl, maar deze chauffeur brak echt alle records! Aan deze snelle ervaring werd nog een fijne ervaring toegevoegd. Inmiddels was ik wel gewend dat er wel eens een agent (of 2) of een private bewaker in de bus meereed, maar die zaten meestal rustig op een stoel. Tijdens deze rit had de bewaker een actieve rol, die bijna nogal spectaculair werd (voor mij dan). Op een gegeven moment stapten er twee jongeheren de bus binnen, niets bijzonders... Maar toen de bewaker in de bus ging staan en heel (onsubtiel) de beveiliging van zijn holster los haalde en zijn hand op zijn pistool legde, keek ik toch wel even op. Tot het moment dat er gestopt werd, hij riep dat ze eruit moesten en ze dat ook deden, hield hij het vuurwapen (bijna) in de aanslag... Leuk begin van een verblijf in een land.  

 

N.B. Er zijn wat problemen met mijn weblog: bepaalde posts zijn alleen via de gestuurde emailnotificaties toegankelijk - ik werk aan een oplossing (of laat punt.nl dat doen) - mijn excuses in elk geval!

Naast een aantal culturele uitstapjes, heb ik geprobeerd te surfen in Huanchaco. Stiekem had ik gehoopt hierbij lekker weer te hebben, maar dat viel tegen. Tegelijk met het koude water (Humboldt stroom) was het dus een (je zou bijna zeggen) Nederlandse ervaring .

 

Maar goed, hoe is dat surfen bevallen? Ik denk dat ik windsurfen leuker vind (eigenlijk weet ik dat wel zeker). Het kan natuurlij kzijn dat die paar daagjes dat ik mij op de plank gewaagd heb niet voldoende zijn om een goedonderbouwde mening te hebben, maar goed. Ik vond dat surfen (laat ik het even golfsurfen gaan noemen), nog veel uit wachten bestond... Je moet nl. een goede golf hebben - dat kan uiteraard ook aan de locatie en vaardigheid liggen.

 

Feit was wel dat ik een beetje schoeisel miste  : na heel wat pogingen om te gaan staan (en bijna net zo veel keren dat ik weer in het water viel), lagen mijn lieve voetjes een beetje open . Conclusie: ik ben nog steeds geen volleerd golfsurfer. Ga ik dit nog meer doen? Misschien wel, maar de kans lijkt me niet zo heel erg groot.

 

De eerste dag was er overigens wel sprake van mooi weer, maar toen was ik dus niet gaan surfen (en da's stom, acteraf). Het had wel een mooie zonsondergang tot gevolg:

(Excuses, maar op deze PC kan ik de foto even niet omdraaien)

Na een bezoek aan Lima (wat best een fascinerende stad is) ging de reis door naar het noorden van Peru. Dit deel is (gelukkig) minder populair dan het zuiden, maar heeft minstens net zo veel te bieden.

 

Mijn doel was Trujillo, of beter gezegd: Huanchaco. Omdat ik heb begrepen dat de spelling van de namen soms nogal verwarring vwb de uitspraak oproept even wat info over Spaans (alhoewel Huanchaco niet er Spaans klinkt).

 

In het Spaans wordt de "j" als een "g" uitgesproken. Een "ll" en een "y" zijn vergelijkbaar met onze "j" (maar in Argentina dus niet). Huanchaco, daarentegen, spreek je ongeveer uit als Wan-tja-ko.

 

Maar goed, Huanchaco dus... Vlakbij dit dorpje zijn een aantal ruïnes (die eigenlijk tot Trujillo gerekend worden, maar dat leek me niet de beste verblijfplaats) die het bezoeken waard zijn. Dat zijn Chan Chan, Huaca de la Luna en Huaca del Sol (Huaca betekend tempel).

 

Chan Chan is voornamelijk indrukwekkend door de grootte, die is enorm (voor een stad die ontstaan is voor 1500 en gebouwd van adobe [en da's dus duidelijk geen software]). Omdat de stad vlakbij de kust is gebouwd, speelde visserij (en hetgeen daarmee te maken heeft) een belangrijke rol in de samenleving waarin Chan Chan de hoofdstad was. Vandaar dat vissen een belangrijke symbolische waarde hadden: 

 

 

Het "jammere" van Chan Chan is, is dat het grotendeels is gerestaureerd: er is weinig authentieks. De opzichter die verantwoordelijk was voor de herbouw van een deel van de stad gaf aan dat hij dat ergens ook wel jammer vond. Maar goed, hij en 50 anderen hadden weer werk!

 

De 2 Huacas zijn een ander verhaal. Vnl. de tempel van de maan biedt veel originele beschilderingen. Hoewel de tempel aardige schade heeft opgelopen doordat de Spanjaarden de rivier hebben omgelegd om goud te vinden, is er best wat te zien. Helaas is het vaak moeilijk uit een goede hoek een foto te maken, dus maar even een museumstuk:

 

 

Wellicht herinneren jullie nog de eerste post in de serie "Je hebt van die nummers" (zo niet: linkje)? Met een verblijf in (met name) Peru achter de rug, wil ik daar een klein vervolg aan geven...

 

Na een lange historie van op een merkwaardige (...) manier omgaan met het milieu, lijken een aantal zaken toch wel verbeterd te zijn: in Nederland is het zwerfafval tot kleine aantallen terug gedrongen (houden zo), maar in Zuid-Amerika is in dat opzicht nog veel werk te verzetten! In Argentina viel het best mee, maar Bolivia en (vooral) Peru zijn verschrikkelijk.

 

Wat is nu de reden van dit bericht? Wel, ik wilde mijn eerdere standpunt nog even nuanceren!

Na het bezoek aan Rurrenabaque voor de pampa´s en de jungle ben ik heel snel naar Arequipa, Peru gegaan. Het plan was om hier El Misti, een vulkaan van 5825m, te beklimmen. En dat plan is werkelijkheid geworden. Met een naamgenoot en 5 Peruanen (waarvan 2 dezelfde naam droegen) - een lastige groepssamenstelling dus - ging ik van start.

 

Helaas waren de omstandigheden voor foto´s niet geweldig, maar ik heb er wel wat (zie mijn fotoverzameling, later). De eerste dag maakten we een hoogte van 1,2 km, net als de tweede dag. Ik heb dus mijn eigen record gebroken: zo hoog ben ik op eigen kracht nog nooit gekomen! De beklimming was niet technisch niet erg moeilijk (vandaar de keuze voor deze vulkaan), maar het is de hoogte die het moeilijk maakt.

 

De tweede dag begon vroeg, maar later dan gepland. Om 3:30 begonnen we aan de laatste beklimming (die dus toch nog 1,2 km is). Na ong. 7 uur kwamen we bij de top. Aangezien ik inmiddels 2 punten scoorde op de hoogteziekte-index, ben ik naar de krater gegaan en heb het kruis ter zijde gelaten (en niet alleen daarom ).

 

Helaas ging de terugweg niet helemaal zoals gepland. We waren dus al later vertrokken, met als gevolg dat de razendsnelle weg naar beneden (5 uur) ook later begon. Toen we om 16u eindelijk basecamp verlieten waren we als 3u te laat (maar goed, het is Peru - dus da´s normaal). Het probleem was echter dat de zon om ong. 17:30 zou ondergaan en we moesten nog 2,5 a 3uur! Het gevolg was dat we in het donker verdwaalden en we de hulp van een andere gids moesten inroepen. Met alle vertraging kwamen zo rond 21:15 in Arequipa aan. Da´s op zich geen probleem, tenzij je om 22u een bus wilt halen (dat was dus Haasten).

 

Maar achteraf, kan ik de lol er wel weer van in zien en ben blij met het gevestigde record!

 

PS Op veler verzoek een fotootje van deze beklimming, de vroege ochtendschaduw van El Misti:

Na mijn tocht door de pamp´s was het tijd voor een meer verantwoorde tocht in de natuur: een jungletocht! Ook hier speelden de muggen een belangrijke rol, maar de tijd van klagen is voorbij, dus daar zeg ik niets over.

 

Gedurende 3 dagen heb ik met 2 Canadezen en werknemers van Madidi Travel SRL hun private reservaat Serere verkend. Vanuit cabaña´s met gaas als muur (je wordt´s morgens op tijd wakker van al het geluid dat de dieren in de jungle produceren).

 

In dit reservaat draait het om conservering, dus geen zaken als zwemmen met dolfijnen, maar in alle rust op zoek gaan naar dieren, informatie krijgen over planten & medicijnen, het ecosysteem en genieten (van heel vers fruit (waaronder weet-ik-hoeveel verschillende soorten bananen). Heel veel verschillende dieren hebben we niet gezien, de reden is (jullie raden het al): het regenseizoen (moet het "de volgende keer" toch anders plannen). Apen kregen we wel te zien en te horen. De gids, een Tacana (inheems volk) was in staat de geluiden van alle apen in het reservaat na te bootsen, wat een geweldige ervaring was: een simulerende gids en nieuwsgierige apen die voorzichtig komen (en blijven) kijken.

 

De meest indrukwekkende ervaring heft (weer!?) te maken met een kaaiman. Tijdens een ochtendtocht in de roeiboot zag de gids een vers spoor. Als hij het geluid van een baby-kaaiman simuleert zien we het water wat bewegen. Een fracti van een seconde later verschijnt het hoofd van een kaaiman, die zich lanceert richting Gerard (medewerker van Madidi die voor in de boot zit). Gerard laat zich naar achter vallen, terwijl de kaaiman toehapt. Er vliegen geen lichaamsdelen door de lucht. Maar, zoals je je kunt voorstellen, zijn wij sprakeloos (nou ja, bijna dan). Het blijft bij deze ene aanval, wat volgens Zenon (de gids) betekent dat het een waarschuwing is: mi casa no es su casa zogezegd! We peddelen vervolgens maar rustig maar zeker richting de andere kant van het meer!

 

Tijdens ons verblijf maakte de omvang van het project en de inspanning van Madidi Travel grote indruk, net als de jungle zelf. In de gesprekken tijdens ontbijt, lunch, diner en alles daar tussen kwam de opmerking uit de titel steeds vaker terug! Op welke manier... ach, dat horen jullie nog wel eens!